کلیندامایسین، یک داروی ضد باکتری، توسط پزشکان در موارد نادر برای درمان عفونت‌های باکتریایی تجویز می‌شود. زمانی که پنی سیلین نمی‌تواند استفاده شود، این دارو جایگزین موثری است.

انواع مختلف کلیندامایسین:

کپسول های خوراکی: برای عفونت‌های سیستمیک.

کرم‌ها، لوسیون‌ها و ژل‌های موضعی: مناسب برای مشکلات موضعی پوست.

تزریقات و قطره‌های داخل وریدی: در عفونت‌های شدید یا سیستمیک استفاده می‌شود.

شیاف‌های داخل واژینال: برای نگرانی‌های زنان طراحی شدند و گزینه‌های درمانی متنوعی را برای مدیریت عفونت باکتریایی هدفمندتر و موثرتر به پزشکان ارائه می‌دهند.

کاربردهای کلیندامایسین چیست؟

کلیندامایسین یک داروی آنتی بیوتیکی است که پزشکان از آن برای درمان انواع عفونت‌های باکتریایی استفاده می‌کنند. این دارو با مهار رشد باکتری‌ها عمل می‌کند، اما در برابر عفونت‌های ویروسی بی‌اثر است. استفاده عاقلانه از آنتی بیوتیک‌ها برای جلوگیری از رشد باکتری‌های مقاوم به آنتی بیوتیک که می‌توانند باعث عفونت‌های شدید شوند، ضروری است. کلیندامایسین به صورت ژل، محلول یا لوسیون نیز موجود است و می‌تواند توسط متخصص پوست برای درمان آکنه تجویز شود. مانند هر دارویی، پیروی از دوز تجویزی و درمیان گذاشتن هرگونه نگرانی با پزشک ضروری است.

چگونه و چه زمانی کلیندامایسین مصرف کنیم؟

این دارو را به صورت خوراکی، همراه یا بدون غذا، اغلب چهار بار در روز (هر شش ساعت) یا طبق تجویز پزشک مصرف کنید. اگر پزشک چیز دیگری به شما نگفته است، آن را با یک لیوان پر آب مصرف کنید. پس از مصرف این دارو، حداقل به مدت 10 دقیقه از دراز کشیدن خودداری کنید.

هنگام تعیین دوز، وضعیت پزشکی و پاسخ درمانی شما در نظر گرفته می‌شود. دوز برای جوانان نیز بر اساس وزن است. استفاده از این آنتی بیوتیک در فواصل منظم بهترین نتیجه را به همراه دارد. این نسخه را هر روز در زمان(های) یکسانی مصرف کنید تا به خاطر سپردن آن برای شما آسان‌تر شود. تکمیل کل دوره تجویزی دارو بسیار مهم است، حتی اگر علائم پس از چند روز بهبود یابد. توقف زودهنگام درمان می‌تواند منجر به عود عفونت شود و ممکن است منجر به مقاومت آنتی بیوتیکی شود.

عوارض جانبی کلیندامایسین:

این دارو ممکن است باعث اسهال شدید یا عوارض روده‌ای شود که می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد. اگر در حین مصرف کلیندامایسین دچار اسهال خونی یا آبکی شدید، فوراٌ مصرف آن را قطع کرده و به پزشک مراجعه کنید. ضروری است قبل از شروع هر دارویی در مورد هرگونه نگرانی یا عوارض جانبی احتمالی با پزشک خود صحبت کنید. در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر به پزشک مراجعه کنید:

• هر گونه تغییر در روال روده
• تغییر در ادرار
• استفراغ، اسهال خونی یا آبکی و درد شدید معده
• پوست یا چشم‌های زرد
• طعمی فلزی، به ویژه پس از تزریق کلیندامایسین

عوارض جانبی رایج استفاده از کلیندامایسین عبارتند از:

• حالت تهوع، استفراغ، درد معده
• مشکل در بلع
• بثورات پوستی خفیف
• التهاب واژن
• خارش یا ترشح واژن

در صورت مصرف بیش از حد دارو

سطوح سمی دارو ممکن است در سیستم شما وجود داشته باشد. علائم مصرف بیش از حد ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• اسهال
• فشار خون پایین
• حرکات ناگهانی ناشی از کشش عضلات یا تشنج
• فلج موقت (عدم توانایی حرکت)

اگر مشکوک به مصرف بیش از حد این دارو هستید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید یا به نزدیکترین بیمارستان مراجعه کنید.

در صورت فراموشی دوز مصرفی

اگر یک نوبت از دارو را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید. با این حال، اگر فقط چند ساعت قبل از دوز برنامه ریزی شده بعدی شما باقی مانده است، در آن زمان فقط یک دوز مصرف کنید. برای جبران دوز فراموش شده دوز اضافی مصرف نکنید، زیرا ممکن است خطر عوارض جانبی یا مسمومیت را افزایش دهد. همیشه برنامه دوز تجویز شده را دنبال کنید و در صورت داشتن هر گونه سوال یا نگرانی با پزشک خود صحبت کنید.

اقدامات احتیاطی در صورت تجویز کلیندامایسین

اگر تا به حال با کلیندامایسین، هر یک از اجزای فعال یا غیرفعال موجود در کپسول یا مایع کلیندامایسین، آسپرین، تارترازین یا هر داروی دیگری واکنش نامطلوب داشتید، حتماً به پزشک خود اطلاع دهید.

تمام اطلاعات پزشکی مرتبط را به پزشک خود ارائه دهید. کسانی که دارای اختلالات پزشکی خاص هستند، مانند بیماری شدید کبد، بیماری کلیوی، آلرژی، آسم یا اگزما، ممکن است کاندیدای مناسبی برای کلیندامایسین نباشند.

هر دارویی را که استفاده می‌کنید، از جمله داروهای تجویزی و بدون نسخه، ویتامین‌ها، مکمل‌های غذایی، و اقلام گیاهی را فهرست کنید تا پزشک و داروساز شما بررسی کنند. به این ترتیب، هرگونه تداخل دارویی بین کلیندامایسین و سایر داروهای تجویزی شما ممکن است کاهش یابد.

اگر شما الکل مصرف کنید، یا در استفاده تفریحی از مواد مخدر هستید، به پزشک خود اطلاع دهید. این به این دلیل است که برخی از مواد تشکیل دهنده دارو پتانسیل ایجاد مشکلات سلامتی شدید را دارند.

تداخلات دارویی کلیندامایسین

اثربخشی کلیندامایسین و غلظت دارو را می‌توان تحت تأثیر چند داروی مختلف قرار داد. تداخلات دارویی بالقوه بین کلیندامایسین و سایر مواد ممکن است خطر عواقب منفی جدی را افزایش دهد. اگر تداخلات شناخته شده‌ای بین کلیندامایسین و سایر داروهایی که مصرف می‌کنید وجود داشته باشد، پزشک ممکن است مقدار داروی شما را تنظیم کند یا از نظر عوارض جانبی شما را از نزدیک تحت نظر داشته باشد. کلیندامایسین و داروهای زیر ممکن است در برخی موارد تداخل داشته باشند:

داروهای HIV مانند: ایندیناویر، نلفیناویر و ریتوناویر

سایر آنتی بیوتیک‌ها مانند: اریترومایسین، اریتروسین، کلاریترومایسین، ریفامپین و ریفامات

داروهای ضد قارچ مانند: کتوکونازول و ایتراکونازول

داروهای ضد افسردگی مانند: نفازودون

شرایط نگهداری کلیندامایسین

کلیندامایسین را در دمای اتاق، بین 68 درجه فارنهایت تا 77 درجه فارنهایت (20 تا 25 درجه سانتیگراد)، چه به صورت کپسول، گرانول یا محلول تزریقی نگهداری کنید.

اگر کلیندامایسین قدیمی یا تاریخ مصرف گذشته است، آن را دور بیندازید.

اگر مهر و موم اصلی که دهانه ظرف را می پوشاند آسیب دیده یا از بین رفته باشد، نباید از کلیندامایسین استفاده کرد.

سوالات متداول

کلیندامایسین برای چه مواردی استفاده می‌شود؟

کلیندامایسین به صورت موضعی برای درمان بیماری‌های پوستی مختلف ناشی از عفونت‌های باکتریایی استفاده می‌شود. این می‌تواند به کاهش مشکلاتی مانند آکنه، فولیکولیت و سایر عفونت‌های پوستی کمک کند.

آیا کلیندامایسین یک آنتی بیوتیک بسیار قوی است؟

کلیندامایسین یک آنتی بیوتیک است که در برابر طیف وسیعی از عفونت‌های باکتریایی موثر است. قدرت آن توسط باکتری خاصی که هدف آن است و پاسخ فرد به دارو تعیین می‌شود. کلیندامایسین موثر در نظر گرفته می‌شود، اما اینکه “بسیار قوی” باشد بستگی به زمینه استفاده دارد.

عارضه جانبی عمده کلیندامایسین چیست؟

اسهال یکی از عوارض جانبی عمده مصرف کلیندامایسین است. این می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد و در برخی موارد، ممکن است نشانه یک بیماری جدی روده‌ای به نام کولیت کاذب غشایی باشد که نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد.

کلیندامایسین چقدر سریع عمل می‌کند؟

سرعت عمل کلیندامایسین به شرایط تحت درمان و پاسخ فرد بستگی دارد. برخی از افراد ممکن است طی چند روز متوجه بهبودی شوند، در حالی که برای برخی دیگر ممکن است مدت زمان بیشتری طول بکشد. تکمیل دوره کامل درمان ضروری است، حتی اگر علائم بهبود یابد، زیرا توقف زودهنگام می‌تواند منجر به مقاومت آنتی بیوتیکی یا عود عفونت شود.

مطالب مشابه:

آموکسی سیلین

کلیندامازول Clindamazol

داروهای ضد قارچ

اوتیسم یک طیف گسترده است که افراد اوتیستیک ممکن است به شیوه‌ای متفاوت از دیگران رفتار کنند. این تفاوت‌ها بر نحوه تعامل، درک موقعیت‌های اجتماعی و واکنش به محرک‌ها تأثیر می‌گذارد. افراد اوتیستیک ممکن است در برقراری ارتباط، درک احساسات دیگران یا تحمل صداها و نورهای شدید با چالش‌هایی روبه‌رو شوند.

اوتیسم یک بیماری نیست، بلکه به معنای متفاوت عمل کردن مغز است. افراد اوتیستیک می‌توانند زندگی کاملی داشته باشند و مهارت‌های منحصربه‌فرد خود را توسعه دهند. برخی به حمایت بیشتری نیاز دارند، در حالی که دیگران ممکن است کاملاً مستقل باشند. در این مقاله از وبسایت شرکت سینا پیشگام دارو نوین به بیان دلایل، علائم و روش های درمان انواع اوتیسم پرداخته‌ایم. با ما همراه باشید.

علل و عوامل خطر اختلال طیف اوتیسم (ASD):

محققان هنوز علت اصلی ASD را نمی‌دانند، اما مطالعات نشان می‌دهد که ژن‌های فرد می‌توانند به همراه جنبه‌هایی از محیط او در نحوه رشد او تاثیر بگذارند و منجر به ASD شوند. برخی از عواملی که با افزایش احتمال بروز ASD مرتبط هستند عبارتند از:

• ژنتیک: داشتن یک خواهر یا برادر مبتلا به اوتیسم یا برخی شرایط ژنتیکی مانند سندرم داون.
• عوامل محیطی: داشتن والدین مسن‌تر یا وزن کم هنگام تولد.
• تصورات غلط: واکسیناسیون، تربیت نادرست یا عوامل محیطی مانند رژیم غذایی باعث اوتیسم نمی‌شوند.

منبع: مؤسسه ملی سلامت روان آمریکا

یکی از کاربردهای داروی ریسپریدون، تحریک پذیری مرتبط با اختلال اوتیسم (کودکان) است که شرکت سیناپیشگام دارو نوین با افتخار اولین تولیدکننده داخلی آن است.

انواع طیف اوتیسم

1. سندرم آسپرگر: افراد با هوش متوسط یا بالاتر از متوسط که توانایی‌های اجتماعی و رفتاری خاصی دارند.
2. طیف اوتیسم کلاسیک: شامل چالش‌های شدیدتر در تعامل اجتماعی، گفتار و رفتارهای تکراری.
3. اختلال رشد فراگیر (PDD-NOS): علائمی مشابه اوتیسم کلاسیک اما خفیف‌تر.

چه چیزی باعث اوتیسم می‌شود؟

علت اوتیسم ناشناخته است. هیچ‌کس نمی‌داند چه چیزی باعث اوتیسم می‌شود یا اینکه آیا علتی دارد یا خیر. اما می‌تواند افراد یک خانواده را تحت تاثیر قرار دهد. بنابراین گاهی اوقات ممکن است توسط والدین به کودک منتقل شود.

تصورات غلط درباره اوتیسم:

• تربیت بد نیست.
• واکسن‌هایی مانند واکسن MMR ایجاد نمی‌شود.
• رژیم غذایی مرتبط نیست.
• عفونتی نیست که بتوانید به دیگران سرایت کنید.

افراد اوتیسم چه ویژگی‌هایی دارند؟

• افراد اوتیستیک می‌توانند هر سطحی از هوش را داشته باشند.
• برخی از افراد اوتیستیک دارای هوش متوسط ​​یا بالاتر از حد متوسط ​​هستند.
• برخی از افراد اوتیستیک دارای اختلال یادگیری هستند. این بدان معناست که ممکن است مراقبت از خود سخت باشد و در زندگی روزمره به کمک نیاز داشته باشند.

افراد مبتلا به اوتیسم اغلب شرایط دیگری نیز دارند، مانند:

• اختلال نقص توجه و بیش فعالی  (ADHD)
• نارساخوانی
• اضطراب
• افسردگی
• صرع

اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD):

دکتر امین زندی، روانشناس بالینی بیان میدارد که:

اختلال بیش فعالی-کمبود توجه (ADHD) یک وضعیت سلامت روان است که می تواند باعث سطوح غیرعادی بیش فعالی و رفتارهای تکانشی شود. افراد مبتلا به ADHD همچنین ممکن است در تمرکز حواس خود بر روی یک کار یا نشستن طولانی مدت مشکل داشته باشند. بسیاری از افراد عادی، بی توجهی و تغییرات در سطح انرژی را تجربه می کنند. برای یک فرد مبتلا به ADHD، این اتفاق بیشتر و به میزان بیشتری در مقایسه با افرادی که این بیماری را ندارند اتفاق می افتد. می تواند تأثیر قابل توجهی بر تحصیل، کار و زندگی خانگی آنها داشته باشد. هم بزرگسالان و هم کودکان می توانند ADHD داشته باشند.

منبع: mantegh.me

علائم ADHD عبارتند از:

• به سختی می‌توان تمرکز کرد و به راحتی حواسش پرت می‌شود.
• بدون فکر عمل می‌کند.
• ثابت نشستن برایش سخت است.
• افراد مبتلا به ADHD ممکن است نیاز به حمایت بیشتری در مدرسه یا محل کار داشته باشند. گاهی نیاز به مصرف دارو دارند.

علائم رایج ADHD در کودکان و بزرگسالان

نارساخوانی و دیسپراکسی

برخی از افراد اوتیستیک دارای موارد زیر هستند:

• مشکلات خواندن، نوشتن و املا (نارساخوانی)
• حرکات ناشیانه و مشکلات در سازمان و پیروی از دستورالعمل‌ها (اختلال هماهنگی رشدی یا دیسپراکسی)

حمایت اضافی در مدرسه اغلب می‌تواند کمک کننده باشد.

مشکلات خواب

علائم بی‌خوابی عبارتند از:

• به سختی به خواب می‌روند.
• چند بار در طول شب بیدار می‌شوند.
• زود بیدار می‌شوند و دیگر نمی‌خوابند.

تغییر روال قبل از خواب اغلب می‌تواند کمک کننده باشد.

مشکلات روحی و روانی

بسیاری از افراد اوتیستیک مشکلاتی مانند:

• اغلب اوقات احساس نگرانی شدید (اضطراب)
• احساس ناراحتی، تحریک پذیری یا ناامیدی (افسردگی)
• احساس نیاز به ادامه انجام برخی اعمال (اختلال وسواس فکری جبری یا OCD)

این بیماری‌ها را اغلب می‌توان با گفتار درمانی یا داروها درمان کرد.

ناتوانی‌های یادگیری

ممکن است برای فردی که دارای ناتوانی یادگیری است، سخت باشد:

درک اطلاعات جدید یا سخت

مهارت جدید بیاموزد.

مراقب خودشان باشند.

افراد دارای ناتوانی یادگیری اغلب در زندگی روزمره به کمک نیاز دارند.

صرع

علائم صرع عبارتند از:

• لرزش و فرو افتادن (تشنج)
• نگاه خالی به فضا
• بو یا طعم عجیب
• سوزن سوزن شدن در بازوها یا پاها

صرع را اغلب می‌توان با دارو درمان کرد.

مشکلات مفاصل و سایر قسمت‌های بدن

برخی از افراد اوتیستیک ممکن است موارد زیر را داشته باشند:

• مفاصل انعطاف پذیر یا دردناک
• پوستی که به راحتی کشیده یا کبود می‌شود.
• اسهال یا یبوست که از بین نمی‌رود.
• اینها می‌تواند ناشی از شرایطی مانند سندرم بیش حرکتی مفاصل یا سندرم اهلرز-دانلوس باشد.

ممکن است نیاز به حمایت طیف وسیعی از متخصصان سلامت، از جمله فیزیوتراپیست داشته باشند.

علائم اوتیسم در کودکان

کودکان خردسال

• پاسخ ندادن به نامشان.
• اجتناب از تماس چشمی.
• لبخند نزدن هنگام لبخند زدن به آنها.
• ناراحتی شدید نسبت به طعم، بو یا صداهای خاص.
• انجام حرکات تکراری (مانند تکان دادن دست یا انگشتان).
• عدم توانایی در صحبت به اندازه هم‌سالان.
• تکرار عبارات.

کودکان بزرگ‌تر

• ناتوانی در درک احساسات و افکار دیگران.
• گفتار غیرمعمول (تکرار عبارات یا صحبت کردن به شکل خاص).
• علاقه شدید به موضوعات یا فعالیت‌های خاص.
• ناراحتی در تغییر روال روزانه.
• سختی در برقراری ارتباط با دیگران یا ترجیح به تنهایی.
• درک تحت‌اللفظی اصطلاحات (مثلاً “شکستن پا”).

اوتیسم در دختران و پسران

اوتیسم گاهی اوقات می‌تواند در دختران و پسران متفاوت باشد.

اوتیسم در دختران:

دختران اوتیسمی ممکن است:

• برخی از علائم اوتیسم را با کپی کردن رفتار و بازی کودکان دیگر پنهان کنند.
• در موقعیت‌هایی که برایشان مشکل است کناره گیری کنند.
• به نظر می‌رسد که بهتر با موقعیت‌های اجتماعی کنار می‌آیند.
• علائم کمتری از رفتارهای تکراری نشان می‌دهند.

این بدان معناست که تشخیص اوتیسم در دختران دشوارتر است.

اوتیسم در زنان

زنان اوتیستیک ممکن است بیشتر در معرض موارد زیر باشند:

• یاد گرفتند که علائم اوتیسم را پنهان کنند تا «مناسب» باشند – با کپی کردن از افرادی که اوتیسم ندارند.
• ساکت‌تر باشند و احساسات خود را پنهان کنند.
• به نظر می‌رسد که بهتر با موقعیت‌های اجتماعی کنار می‌آیند.
• علائم کمتری از رفتارهای تکراری نشان می‌دهد.

این بدان معناست که اگر یک زن هستید، گفتن اینکه اوتیستیک هستید دشوارتر است.

آرتریت

آرتریت یک بیماری شایع است که باعث درد و التهاب در مفصل می‌شود. بیماری آرتریت، افراد در هر سنی از جمله کودکان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

انواع آرتریت

استئوآرتریت و آرتریت روماتوئید 2 نوع شایع این بیماری هستند.

آرتروز

استئوآرتریت شایع‌ترین نوع آرتریت است. اغلب در افراد 40 سال یا بالاتر ایجاد می‌شود. همچنین در زنان و افرادی که سابقه خانوادگی این عارضه را دارند، شایع‌تر است. اما می‌تواند در هر سنی در نتیجه آسیب رخ دهد یا با سایر بیماری‌های مرتبط با مفصل مانند نقرس یا آرتریت روماتوئید همراه باشد.

استئوآرتریت در ابتدا غضروف صاف مفصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این امر حرکت را دشوارتر از حد معمول می‌‌کند و منجر به درد و سفتی می‌شود.

هنگامی که غضروف شروع به زبری و نازک شدن می‌کند، تاندون‌ها و رباط‌ها باید سخت‌تر عمل کنند. این می‌تواند باعث تورم و تشکیل خارهای استخوانی به نام استئوفیت شود.

از دست دادن شدید غضروف می‌تواند منجر به مالش استخوان روی استخوان شود، شکل مفصل را تغییر میدهد و استخوان‌‌ها را از موقعیت طبیعی خود خارج کند.

شایع‌ترین مفاصل درگیر :

• دست‌ها
• ستون فقرات
• زانو
• باسن

روماتیسم مفصلی

آرتریت روماتوئید کمتر از استئوآرتریت شایع است.

اغلب زمانی شروع می‌شود که فرد بین 30 تا 50 سال سن دارد. زنان بیشتر از مردان در معرض ابتلا هستند.

در آرتریت روماتوئید، سیستم ایمنی بدن، مفاصل آسیب دیده را هدف قرار می‌دهد که منجر به درد و تورم می‌شود.

پوشش خارجی (سینوویوم) مفصل، اولین جایی است که تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

سپس این می‌تواند در سراسر مفصل پخش شود و منجر به تورم بیشتر و تغییر شکل مفصل شود. این ممکن است باعث شکسته شدن استخوان و غضروف شود.

افراد مبتلا به این بیماری همچنین می‌توانند در سایر بافت‌ها و اندام‌های بدن خود دچار مشکل شوند.

انواع دیگر آرتریت

اسپوندیلیت آنکیلوزان: یک بیماری التهابی طولانی مدت که عمدتاً استخوان‌ها، ماهیچه‌ها و رباط‌های ستون فقرات را تحت تأثیر قرار می‌دهد و منجر به سفتی و جوش خوردن مفاصل می‌شود. مشکلات دیگر می‌تواند شامل تورم تاندون‌ها، چشم‌ها و مفاصل بزرگ باشد.

اسپوندیلوز گردنی: همچنین به عنوان استئوآرتریت دژنراتیو شناخته می‌شود، اسپوندیلیت گردن بر مفاصل و استخوان‌های گردن تأثیر می‌گذارد که می‌تواند منجر به درد و سفتی شود.

فیبرومیالژیا: باعث درد در عضلات، رباط‌ها و تاندون‌های بدن می‌شود.

لوپوس: یک بیماری خود ایمنی است که می‌تواند بسیاری از اندام‌های مختلف و بافت‌های بدن را تحت تاثیر قرار دهد.

نقرس: نوعی آرتریت ناشی از اسید اوریک بیش از حد در بدن است. این می‌تواند در مفاصل باقی بماند (معمولاً انگشت شست پا را تحت تأثیر قرار می‌دهد)، اما می‌تواند در هر مفصلی ایجاد شود. باعث درد شدید، قرمزی و تورم می‌شود.

آرتریت پسوریاتیک: یک بیماری التهابی مفصل است که می‌تواند افراد مبتلا به پسوریازیس را تحت تاثیر قرار دهد.

آرتریت انتروپاتیک: شکلی از آرتریت التهابی مزمن مرتبط با بیماری التهابی روده (IBD) که 2 نوع اصلی آن کولیت اولسراتیو و بیماری کرون است. شایع‌ترین نواحی تحت تاثیر التهاب مفاصل اندام تحتانی و ستون فقرات هستند.

آرتریت واکنشی: این می‌تواند باعث درد و تورم مفاصل، چشم درد و خستگی مفرط شود. مدت کوتاهی پس از عفونت روده، یا گلو ایجاد می‌شود.

آرتریت ثانویه: می‌تواند پس از آسیب مفصل ایجاد شود و گاهی اوقات چندین سال پس از آن رخ می‌دهد.

پلی میالژیا روماتیکا: وضعیتی که تقریباً همیشه افراد بالای 50 سال را تحت تأثیر قرار می‌دهد. جایی که سیستم ایمنی باعث درد و سفتی عضلات، معمولاً در سرتاسر شانه‌ها و بالای پاها می‌شود. همچنین می‌تواند باعث التهاب مفاصل شود.

علائم آرتریت:

انواع مختلفی از این عارضه وجود دارد. علائمی که تجربه می‌کنید بسته به نوع وضعیت شما متفاوت است. به همین دلیل در صورت داشتن یک تشخیص دقیق، مهم است:

درد، حساسیت و سفتی مفاصل

التهاب در داخل و اطراف مفاصل

محدودیت حرکت مفاصل

پوست قرمز گرم روی مفصل آسیب دیده

ضعف و تحلیل عضلانی

آرتریت و کودکان

آرتریت اغلب با افراد مسن همراه است، اما می‌تواند کودکان را نیز درگیر کند. بیشتر انواع آرتریت دوران کودکی به عنوان آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان (JIA) شناخته می‌شود.

JIA باعث درد و التهاب در 1 یا چند مفصل برای حداقل 6 هفته می‌شود.

اگرچه علت دقیق JIA ناشناخته است، اما علائم اغلب با بزرگتر شدن کودک بهبود می‌یابد، به این معنی که آنها می‌توانند زندگی عادی داشته باشند.

JIA الیگو مفصلی (الیگوآرتریت)

JIA Oligo-Articular رایج‌ترین نوع JIA است. این بیماری تا 4 مفصل در بدن را تحت تاثیر قرار می‌دهد که بیشتر در زانوها، مچ پا و مچ دست است.

JIA اولیگو مفصلی، اغلب بدون ایجاد آسیب طولانی مدت مفصل از بین می‌رود.

اما این خطر وجود دارد که کودکان مبتلا به این عارضه دچار مشکلات چشمی شوند، بنابراین آزمایش‌های منظم چشم با چشم‌ پزشک توصیه می‌شود.

JIA پلی آرتیکولار (پلی آرتریت)

JIA پلی آرتیکولار یا پلی آرتریت در رتبه دوم قرار دارد

نوع رایج JIA و 5 یا چند مفصل را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

ممکن است کودک در هر سنی را تحت تاثیر قرار دهد و ممکن است به طور ناگهانی ظاهر شود یا به تدریج ایجاد شود.

علائم JIA چند مفصلی مشابه علائم آرتریت روماتوئید بزرگسالان است.

کودک مبتلا به این عارضه نیز ممکن است احساس ناخوشایندی داشته باشد و گاهی اوقات دمای بالای 38 درجه سانتیگراد یا بالاتر داشته باشد.

JIA شروع سیستمیک

شروع سیستمیک JIA با علائمی مانند تب، بثورات پوستی، کمبود انرژی و بزرگ شدن غدد شروع می‌شود. بعداً، مفاصل ممکن است متورم و ملتهب شوند.

مانند JIA چند مفصلی،JIA  شروع سیستمیک می‌تواند کودکان را در هر سنی تحت تاثیر قرار دهد.

آرتریت مرتبط با آنتزیت

آرتریت مرتبط با انتزیت نوعی آرتریت نوجوانان است که اغلب مفاصل ساق پا و ستون فقرات را تحت تاثیر قرار می‌دهد و باعث التهاب محل اتصال تاندون‌ها به استخوان می‌شود.

در سنین نوجوانی می‌تواند باعث سفتی گردن و کمر شود.

همچنین با یک بیماری چشمی دردناک به نام یووئیت حاد مرتبط است.

درمان آرتریت

هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد، اما درمان‌های زیادی وجود دارد که می‌تواند به کاهش سرعت آن کمک کند.

درمان استئوآرتریت شامل تغییر سبک زندگی، داروها و جراحی است.

هدف درمان آرتریت روماتوئید، کاهش پیشرفت بیماری و به حداقل رساندن التهاب مفاصل است. این به جلوگیری از آسیب مفاصل کمک می‌کند.

درمان شامل دارو، فیزیوتراپی و جراحی است.

مطالب مشابه:

آپاندیسیت

استئوآرتریت

مکمل غذایی آرتروزن Artrozen

آپاندیسیت

آپاندیسیت تورم دردناک آپاندیس است. آپاندیس یک کیسه کوچک و نازک به طول حدود 5 تا 10 سانتی متر (2 تا 4 اینچ) است. این قسمت به روده بزرگ متصل است و هیچ کس دقیقاً نمی‌داند که آپاندیس چطور عمل می‌کند، اما برداشتن آن مضر نیست.

علائم آپاندیسیت:

آپاندیسیت معمولاً با درد در وسط شکم شروع می‌شود که ممکن است بیاید و برود.

در عرض چند ساعت، درد به سمت راست پایین، جایی که معمولاٌ آپاندیس در آن قرار دارد، می‌رود و ثابت و شدید می‌شود.

فشار روی این ناحیه، سرفه یا راه رفتن ممکن است درد را بدتر کند. همچنین ممکن است اشتهای خود را از دست بدهید، احساس تهوع کنید و دچار یبوست یا اسهال شوید.

زمان مراجعه به پزشک

اگر درد شکمی دارید که به تدریج بدتر می‌شود، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

اگر درد شما برای مدتی کاهش یابد اما سپس بدتر شود، آپاندیس شما ممکن است ترکیده باشد که می‌تواند منجر به عوارض تهدید کننده زندگی شود.

نحوه درمان آپاندیسیت

اگر آپاندیسیت دارید، احتمالاً آپاندیس شما باید در اسرع وقت برداشته شود.

برداشتن آپاندیس که به عنوان آپاندیسکتومی یا آپاندکتومی شناخته می‌شود، یکی از رایج‌ترین عمل‌هاست و میزان موفقیت آن بسیار عالی است.

این معمولاٌ به عنوان جراحی لاپاراسکوپی انجام می‌شود.

چندین برش کوچک در شکم ایجاد می‌شود که امکان قرار دادن ابزارهای جراحی خاص را فراهم می‌کند.

جراحی باز، که در آن یک برش بزرگتر و منفرد در شکم ایجاد می‌شود، معمولاً در صورت ترکیدن آپاندیس، دسترسی دشوارتر استفاده می‌شود.

معمولاً پس از برداشتن آپاندیس، بهبودی کامل چند هفته طول می‌کشد.

اما ممکن است لازم باشد تا 6 هفته پس از جراحی باز از انجام فعالیت‌های شدید اجتناب شود.

چه چیزی باعث آپاندیسیت می‌شود؟

مشخص نیست که چه چیزی باعث آپاندیسیت می‌شود. در بسیاری از موارد ممکن است چیزی مانع ورود آپاندیس شود.

به عنوان مثال، ممکن است توسط یک تکه کوچک مدفوع مسدود شود، یا عفونت دستگاه تنفسی فوقانی می‌تواند باعث تورم غدد لنفاوی داخل دیواره روده شود.

اگر انسداد باعث التهاب و تورم شود، می‌تواند منجر به افزایش فشار داخل آپاندیس شود که ممکن است پس از آن ترکیده شود.

از آنجایی که علل آپاندیسیت به طور کامل مشخص نشده است، هیچ راه تضمینی برای پیشگیری از آن وجود ندارد.

چه کساین مستعد بیماری آپاندیسیت هستند:

شما می‌توانید در هر سنی به آپاندیسیت مبتلا شوید، اما معمولاً افراد بین 10 تا 30 سال را مبتلا می‌کند.

اگر آپاندیسیت دارید، ممکن است علائم دیگری نیز داشته باشید، از جمله:

حالت تهوع

عدم اشتها

یبوست یا اسهال

درجه حرارت بالا و صورت برافروخته

آپاندیسیت را می‌توان به راحتی با چیز دیگری اشتباه گرفت، مانند:

گاستروانتریت – یک حشره معده که باعث اسهال و استفراغ می‌شود.

سندرم روده تحریک پذیر شدید  (IBS)

یبوست

عفونت مثانه یا مجاری ادراری

بیماری کرون

یک عفونت لگنی

در زنان، علائمی مشابه علائم آپاندیسیت گاهی اوقات ممکن است علت زنانگی داشته باشد، مانند حاملگی خارج از رحم، درد قاعدگی یا بیماری التهابی لگن PID

اما هر شرایطی که باعث درد دائمی شکم شود نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد.

اگر درد شما برای مدتی کاهش یابد، اما سپس بدتر شود، ممکن است آپاندیس شما ترکیده باشد.

ترکیدگی آپاندیس می‌تواند باعث پریتونیت شود که یک عفونت جدی پوشش داخلی شکم است.

تشخیص آپاندیسیت:

تشخیص آپاندیسیت ممکن است مشکل باشد مگر اینکه علائم معمولی را داشته باشید که فقط در نیمی از موارد وجود دارد.

همچنین، آپاندیس برخی افراد ممکن است در قسمت کمی متفاوت از بدن آنها قرار گرفته باشد، مانند:

لگن

پشت روده بزرگ

اطراف روده کوچک

نزدیک قسمت پایین سمت راست کبد

تست‌های آزمایشگاهی

اگر علائم شما معمولی نباشد، ممکن است برای تایید تشخیص و رد سایر شرایط به آزمایش‌های بیشتری نیاز باشد مانند:

آزمایش خون برای بررسی علائم عفونت

تست بارداری برای زنان

آزمایش ادرار برای رد سایر بیماری‌ها، مانند عفونت مثانه

اسکن اولتراسوند برای مشاهده اینکه آیا آپاندیس متورم است یا خیر

یک سی تی اسکن

گاهی اوقات ممکن است مدتی طول بکشد تا نتایج آزمایش را دریافت کنید.

خطرات برداشتن آپاندیسیت:

برداشتن آپاندیس یکی از رایج‌ترین عمل‌هایی است که انجام می‌شود و دارای عوارض جدی یا طولانی‌مدت نادر است.

اما مانند انواع جراحی‌ها، خطراتی نیز وجود دارد، از جمله:

عفونت زخم: ممکن است قبل، حین یا بعد از عمل آنتی بیوتیک تجویز شود تا خطر عفونت‌های جدی به حداقل برسد.

خونریزی زیر پوست که باعث هماتوم می‌شود: این معمولاً خود به خود بهبود می‌یابد، اما اگر نگران هستید باید به پزشک خود مراجعه کنید.

جای زخم: هر دو نوع جراحی در جایی که برش‌ها ایجاد شدند، جای زخم باقی می‌ماند.

جمع‌آوری چرک (آبسه): در موارد نادر، عفونت ناشی از ترکیدگی آپاندیس می‌تواند منجر به آبسه پس از جراحی شود.

فتق: در محل برش باز یا هر یک از برش‌های مورد استفاده در جراحی

استفاده از بیهوشی عمومی خطراتی مانند خطر واکنش آلرژیک یا استنشاق محتویات معده را نیز به همراه دارد که منجر به ذات‌الریه می‌شود.

پریتونیت

اگر آپاندیس شما بترکد، پوشش داخلی شکم (صفاق) با باکتری عفونی می‌شود به این پریتونیت می‌گویند. همچنین می‌تواند به اندام‌های داخلی شما آسیب برساند.

علائم پریتونیت می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• درد شدید شکمی مداوم
• حالت تهوع و استفراغ
• دمای بالا
• ضربان قلب سریع
• تنگی نفس همراه با تنفس سریع
• تورم شکم

اگر پریتونیت بلافاصله درمان نشود، می‌تواند مشکلات طولانی مدت ایجاد کند و حتی ممکن است کشنده باشد.

درمان پریتونیت معمولاً شامل آنتی بیوتیک و جراحی برای برداشتن آپاندیس است.

آبسه‌ها

گاهی اوقات یک آبسه در اطراف آپاندیس ترکیده ایجاد می‌شود. این مجموعه دردناکی از چرک است که زمانی که بدن تلاش می‌کند با عفونت مبارزه کند تشکیل می‌شود.

در موارد نادر آبسه می‌تواند به عنوان عارضه جراحی برای برداشتن آپاندیس ایجاد شود.

گاهی اوقات می‌توان آبسه‌ها را با استفاده از آنتی بیوتیک‌ها درمان کرد، اما در بیشتر موارد باید چرک را از آبسه تخلیه کرد.

این کار را می‌توان تحت هدایت سونوگرافی یا سی تی انجام داد. به شما یک بی حس کننده موضعی تزریق می‌شود و یک سوزن از طریق پوست شما وارد شده و سپس یک درن قرار می‌گیرد.

اگر در حین جراحی آبسه پیدا شود، ناحیه مورد نظر با دقت شسته شده و یک دوره آنتی بیوتیک تجویز می‌شود.

مطالب مشابه:

آنتی هیستامین‌ها

بی‌اشتهایی عصبی

آنتی بیوتیک‌ها

آنتی هیستامین‌ها داروهایی هستند که اغلب برای تسکین علائم آلرژی مانند تب یونجه، کهیر، ورم ملتحمه و واکنش به نیش حشرات استفاده می‌شوند.

همچنین گاهی اوقات برای درمان احساس تهوع یا استفراغ و به عنوان یک درمان کوتاه مدت برای بی‌خوابی استفاده می‌شود.

بیشتر آنتی هیستامین‌ها را می‌توان از داروخانه‌ها خریداری کرد، اما برخی از آنها فقط با نسخه پزشک در دسترس هستند.

انواع آنتی هیستامین

آنها معمولاً به 2 گروه اصلی تقسیم می‌شوند:

1. آنتی هیستامین‌هایی که باعث خواب آلودگی می‌شوند مانند: کلرفنامین (پیریتون)، سیناریزین، دیفن هیدرامین، هیدروکسی زین و پرومتازین
2. آنتی هیستامین‌های غیر خواب آور که کمتر باعث ایجاد احساس خواب آلودگی در شما می‌شوند مانند: آکریواستین، ستیریزین، فکسوفنادین و لوراتادین

آنها همچنین در چندین شکل مختلف از جمله قرص، کپسول، مایعات، شربت، کرم، لوسیون، ژل، قطره چشم و اسپری بینی وجود دارند.

بهترین نوع آنتی هیستامین

شواهد زیادی وجود ندارد که نشان دهد هر آنتی هیستامین خاصی در تسکین علائم آلرژی بهتر از هر آنتی هیستامین دیگری است.

برخی افراد متوجه می‌شوند که انواع خاصی برای آنها خوب است و برخی دیگر خیر. ممکن است لازم باشد چندین نوع را امتحان کنید تا یکی را پیدا کنید که برای شما مناسب است.

آنتی هیستامین‌های غیر خواب آور معمولاٌ بهترین گزینه هستند، زیرا کمتر باعث ایجاد احساس خواب آلودگی در شما می‌شوند. اما انواعی که باعث خواب آلودگی می‌شوند ممکن است بهتر باشند.

اگر مطمئن نیستید که کدام دارو را امتحان کنید، از یک داروساز راهنمایی بخواهید زیرا همه آنتی هیستامین‌ها برای همه مناسب نیستند.

نحوه عملکرد آنتی هیستامین‌ها

آنتی هیستامین‌ها اثرات ماده‌ای به نام هیستامین را در بدن شما مسدود می‌کنند.

هیستامین معمولاً زمانی ترشح می‌شود که بدن شما چیزی مضر مانند عفونت را تشخیص دهد. باعث انبساط عروق خونی و تورم پوست می‌شود که به محافظت از بدن کمک می‌کند.

ولی در افراد مبتلا به آلرژی، بدن عوامل بی‌ضرر مانند: گرده، موی حیوانات یا گرد و غبار خانه را تهدید می‌کند و هیستامین تولید می‌کند. هیستامین باعث واکنش آلرژیک با علائم ناخوشایند از جمله خارش، آبریزش چشم، انسداد بینی، عطسه و بثورات پوستی می‌شود.

اگر قبل از تماس با ماده‌ای که به آن حساسیت دارید، آنتی هیستامین‌ها را مصرف کنید، این اتفاق را متوقف می‌کند. یا اگر بعد از آن مصرف کنید، می‌توانند شدت علائم را کاهش دهند.

بروشور همراه با دارو حاوی اطلاعات دقیقی در مورد آن است، از جمله نحوه مصرف آن و عوارض جانبی که ممکن است داشته باشید.

نحوه مصرف آنتی هیستامین

داروی خود را طبق توصیه داروساز یا پزشک یا همانطور که در بروشور همراه آن توضیح داده شده است مصرف کنید.

قبل از مصرف آنتی هیستامین، باید بدانید:

نحوه مصرف: از جمله اینکه آیا باید با آب یا غذا مصرف شود یا اینکه چگونه از آن به درستی استفاده شود (در صورت قطره چشم یا اسپری بینی).

مقدار مصرف (دوز): بسته به مواردی مانند سن و وزن شما می‌تواند متفاوت باشد.

چه زمانی آن را مصرف کنید: از جمله اینکه چند بار در روز و چه زمانی می‌توانید آن را مصرف کنید (بعضی از انواع آن را باید قبل از خواب مصرف کنید)

مدت زمان مصرف: برخی از انواع آن را می‌توان برای مدت طولانی استفاده کرد، اما برخی فقط برای چند روز توصیه می‌شوند.

در صورت فراموشی یا مصرف بیش از حد دوز چه باید کرد:

بسته به دارویی که مصرف می‌کنید، توصیه‌ها متفاوت است. اگر مطمئن نیستید که چگونه داروی خود را مصرف کنید، از یک داروساز سوال کنید.

عوارض جانبی آنتی هیستامین‌ها

مانند همه داروها، آنتی هیستامین‌ها نیز می‌توانند عوارض جانبی ایجاد کنند.

عوارض جانبی آنتی هیستامین‌ها که باعث خواب آلودگی شما می‌شود می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• خواب آلودگی و کاهش هماهنگی، سرعت واکنش و قضاوت: پس از مصرف آنتی هیستامین‌ها رانندگی نکنید و از ماشین آلات استفاده نکنید.
• دهان خشک
• تاری دید
• مشکل در ادرار

عوارض جانبی آنتی هیستامین‌های غیر خواب آور می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• سردرد
• دهان خشک
• حالت تهوع و استفراغ
• خواب‌آلودگی: این حالت در آنتی‌هیستامین‌های غیر خواب‌آلود کمتر مشاهده می‌شود، اما همچنان ممکن است.

بروشور همراه دارو را برای فهرست کامل عوارض جانبی احتمالی و توصیه‌هایی در مورد زمان دریافت کمک پزشکی بررسی کنید.

مصرف آنتی هیستامین‌ها با سایر داروها، غذا یا الکل

اگر در حال حاضر داروهای دیگری مصرف می‌کنید، قبل از مصرف آنتی هیستامین با یک داروساز یا پزشک عمومی صحبت کنید.

ممکن است این خطر وجود داشته باشد که داروها با هم ترکیب نشوند، که می‌تواند عملکرد صحیح را متوقف کند یا خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

نمونه‌ایی از داروهایی که در صورت مصرف با آنتی هیستامین‌ها می‌توانند باعث ایجاد مشکلاتی شوند عبارتند از:

• داروهای ضد افسردگی
• داروهای زخم معده یا سوء هاضمه
• سعی کنید در حین مصرف آنتی هیستامین الکل ننوشید، به خصوص اگر شما را خواب آلود می‌کند، زیرا می‌تواند احتمال خواب آلودگی را افزایش دهد.
• داروهای ضدسرفه و سرماخوردگی که حاوی آنتی هیستامین نیز هستند.
• غذا و سایر نوشیدنی‌ها روی اکثر آنتی هیستامین‌ها تأثیر نمی‌گذارند، اما بروشور همراه دارو را بررسی کنید تا مطمئن شوید.

چه کسانی می‌توانند آنتی هیستامین مصرف کنند:

اکثر مردم می‌توانند با خیال راحت آنتی هیستامین مصرف کنند.

اما اگر شما:

• باردار یا شیرده هستند.
• به دنبال دارو برای یک کودک خردسال هستند.
• یک فرد مسن هستند.
• داروهای دیگر مصرف می‌کنید.
• یک بیماری زمینه‌ای مانند بیماری قلبی، بیماری کبد، بیماری کلیوی یا صرع داشته باشید.

برخی از آنتی هیستامین‌ها ممکن است در این موارد مناسب نباشند. یک داروساز یا پزشک می تواند یکی از بهترین‌ها را برای شما توصیه کند.

در صورت نیاز به مصرف آنتی هیستامین در بارداری، معمولاً لوراتادین توصیه می‌شود. مصرف لوراتادین یا ستیریزین معمولاً در دوران شیردهی مناسب است اما لازم است این مسئله را با پزشک معالج خود در میان بگذارید.

نتیجه گیری

قبل از مصرف دارو یا دادن آن به فرزندتان، همیشه بروشور همراه دارو را بررسی کنید تا ببینید آیا برای شما بی‌خطر است یا خیر.

داروهای ضد قارچ برای درمان عفونت‌های قارچی استفاده می‌شوند که بیشتر نواحی پوست، مو و ناخن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند. برخی از این داروها بدون نسخه قابل تهیه هستند، اما برخی دیگر نیاز به تجویز پزشک دارند. رایج‌ترین عفونت‌هایی که با داروهای ضد قارچ درمان می‌شوند، شامل موارد زیر هستند:

• درماتوفیتوز (کچلی)
• پای ورزشکار
• عفونت قارچی ناخن
• برفک واژن
• شوره سر شدید (برخی انواع)

عفونت‌های قارچی داخلی و جدی

برخی عفونت‌های قارچی می‌توانند به داخل بدن نفوذ کرده و نیاز به درمان‌های پیچیده‌تر در بیمارستان داشته باشند. این نوع عفونت‌ها معمولاً در افرادی با سیستم ایمنی ضعیف‌تر دیده می‌شوند. از جمله عفونت‌های جدی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• آسپرژیلوزیس: این عفونت قارچی معمولاً ریه‌ها را هدف قرار می‌دهد.
• مننژیت قارچی: نوعی عفونت که بر مغز تأثیر می‌گذارد.

افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند یا داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی مصرف می‌کنند، بیشتر در معرض این عفونت‌های جدی قرار دارند.

انواع داروهای ضد قارچ

داروهای ضد قارچ به اشکال مختلفی عرضه می‌شوند که هر کدام بسته به نوع عفونت و شدت آن مورد استفاده قرار می‌گیرند. در جدول زیر انواع داروهای ضد قارچ و کاربرد آن‌ها آورده شده است:

انواع داروهای ضد قارچ

نام‌های رایج داروهای ضد قارچ عبارتند از:

• کلیندامازول
• کلوتریمازول (Canesten)
• اکونازول
• میکونازول
• تربینافین (Lamisil)
• فلوکونازول (دیفلوکان)
• کتوکونازول (داکترین)
• نیستاتین (نیستان)
• آمفوتریسین

نحوه عملکرد داروهای ضد قارچ

داروهای ضد قارچ به دو روش اصلی عمل می‌کنند:

1. از بین بردن قارچ‌ها: برخی داروها مستقیماً قارچ‌ها را از بین می‌برند.
2. جلوگیری از رشد قارچ‌ها: برخی دیگر مانع از رشد و تکثیر قارچ‌ها می‌شوند.

زمان مناسب برای مراجعه به پزشک

در صورت مشکوک بودن به عفونت قارچی، بهتر است ابتدا با یک داروساز یا پزشک عمومی مشورت کنید. آن‌ها می‌توانند تشخیص دهند که کدام داروی ضد قارچ برای شما مناسب‌تر است. در صورت بروز علائم شدید یا ادامه‌دار شدن علائم پس از مصرف دارو، باید به پزشک مراجعه کنید.

مواردی که باید هنگام استفاده از داروهای ضد قارچ در نظر بگیرید:

قبل از مصرف داروهای ضد قارچ، با یک داروساز یا پزشک عمومی در مورد موارد زیر صحبت کنید:

هر گونه شرایط یا آلرژی موجود که ممکن است بر درمان شما برای عفونت قارچی تأثیر بگذارد را به پزشک عمومی یا داروساز اعلام نمایید تا داروی مناسب را برای شما تجویز کنند. منبع: nhs.uk

اقدامات احتیاطی در هنگام مصرف داروهای ضد قارچ:

قبل از مصرف این داروها، با یک داروساز یا پزشک عمومی در مورد موارد زیر صحبت کنید:

هر گونه شرایط یا آلرژی موجود که ممکن است بر درمان شما برای عفونت قارچی تأثیر بگذارد.

عوارض جانبی داروهای ضد قارچ:

داروی ضد قارچ ممکن است با داروهای دیگری که قبلاً مصرف می‌کردید تداخل داشته باشد.

همچنین می‌توانید برای اطلاعات بیشتر بروشور همراه با دارو را، بررسی کنید.

این داروها ممکن است عوارض جانبی ایجاد کنند. اینها معمولاً خفیف هستند و دوام زیادی ندارند.

گاهی اوقات، ممکن است واکنش شدیدتری ایجاد کنند، مانند:

یک واکنش آلرژیک: صورت، گردن یا زبان شما ممکن است متورم شود و ممکن است در تنفس مشکل داشته باشید.

یک واکنش شدید پوستی: مانند لایه برداری یا تاول زدن پوست.

آسیب کبدی (بسیار به ندرت): ممکن است عدم اشتها، استفراغ، حالت تهوع، یرقان، ادرار تیره یا مدفوع کم رنگ، خستگی یا ضعف داشته باشید.

در صورت داشتن این عوارض جانبی شدید، مصرف دارو را متوقف کنید و برای یافتن یک داروی جایگزین به پزشک عمومی یا داروساز مراجعه کنید.

داروهای ضد قارچ برای کودکان:

برخی از این داروها را می‌توان برای درمان کودکان و نوزادان استفاده کرد – به عنوان مثال، ژل خوراکی میکونازول را می‌توان برای برفک دهان در نوزادان استفاده کرد.

اما معمولاً دوزهای متفاوتی برای کودکان در سنین مختلف مورد نیاز است. برای مشاوره بیشتر با یک داروساز یا پزشک عمومی صحبت کنید.

داروهای ضد انعقاد داروهای حیاتی‌ای هستند که از تشکیل لخته‌های خون جلوگیری می‌کنند و به‌ویژه برای افرادی که در معرض خطر بالای لختگی خون قرار دارند، مفید است. این داروها نقش کلیدی در کاهش احتمال بروز بیماری‌های جدی مانند سکته مغزی و حمله قلبی دارند.

لخته‌های خون مهر و موم‌هایی هستند که توسط خون برای جلوگیری از خونریزی از زخم‌ها ایجاد می‌شوند. در حالی که در متوقف کردن خونریزی مفید هستند، می‌توانند رگ‌های خونی را مسدود کرده و جریان خون را به اندام‌های حیاتی مانند مغز، قلب یا ریه‌ها متوقف کنند، اگر در مکان نامناسبی تشکیل شوند.

داروهای ضد انعقاد با ایجاد وقفه در فرآیند تشکیل لخته‌های خون عمل می‌کنند. این داروها گاهی اوقات به عنوان “رقیق‌کننده‌های خون” شناخته می‌شوند، هرچند که در واقع خون را رقیق‌تر نمی‌کنند.

مهم است که داروهای ضد انعقاد را از داروهای ضد پلاکت مانند آسپرین با دوز پایین و کلوپیدوگرل تفکیک کنیم، زیرا آنها نقش‌های مشابه اما متفاوتی در مدیریت خطرات لخته خون دارند.

انواع داروهای ضد انعقاد

• رایج‌ترین ضد انعقاد تجویزی وارفارین است.
• انواع جدیدتر ضد انعقادها نیز در دسترس هستند و به طور فزاینده‌ای رایج می‌شوند. این شامل:
• ریواروکسابان  (Xarelto)
• دابیگاتران (Pradaksha)
• آپیکسابان  (Eliquis)
• ادوکسابان  (Lixiana)

وارفارین و جایگزین‌های جدیدتر به صورت قرص یا کپسول مصرف می‌شوند. همچنین یک داروی ضد انعقاد به نام هپارین وجود دارد که می‌توان آن را تزریق کرد.

دلیل مصرف داروهای ضد انعقاد

اگر یک لخته خون جریان خون را از طریق رگ خونی مسدود کند، قسمت آسیب دیده بدن دچار کمبود اکسیژن می‌شود و به درستی کار نمی‌کند. بسته به محل تشکیل لخته، این می‌تواند منجر به مشکلات جدی مانند:

• سکته مغزی یا حملات ایسکمیک گذرا (“سکته‌های کوچک”)
• حمله قلبی
• ترومبوز ورید عمقی  (DVT)
• آمبولی ریه شود.

اگر پزشک تشخیص دهد که شما در معرض خطر افزایش یافته‌ای برای ابتلا به یکی از این مشکلات قرار دارید، ممکن است درمان با داروهای ضد انعقاد را توصیه کند. این توصیه ممکن است به دلیل سابقه لخته‌های خونی که داشته‌اید یا ابتلا به بیماری‌هایی مانند فیبریلاسیون دهلیزی که می‌تواند منجر به تشکیل لخته‌های خون شود، صورت گیرد.

علاوه بر این، اگر به تازگی تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اید، ممکن است داروی ضد انعقاد برای شما تجویز شود، زیرا دوره استراحت و عدم تحرکی که در دوران نقاهت نیاز دارید، می‌تواند خطر ایجاد لخته خون را افزایش دهد.

نحوه مصرف داروهای ضد انعقاد

پزشک یا پرستار باید به شما بگوید که چه مقدار از داروهای ضد انعقاد خود را مصرف کنید و چه زمانی آن را مصرف کنید.

اکثر افراد نیاز دارند که قرص یا کپسول خود را یک یا دو بار در روز همراه با آب یا غذا مصرف کنند.

مدت زمانی که برای ادامه مصرف دارو نیاز دارید به دلیل تجویز آن بستگی دارد. در بسیاری از موارد، درمان مادام العمر خواهد بود.

اگر مطمئن نیستید که چگونه داروی خود را مصرف کنید، یا نگران هستید که یک دوز دارو را فراموش کردید یا بیش از حد مصرف کردید، بروشور اطلاعات آن را بررسی کنید یا از پزشک عمومی، کلینیک ضد انعقاد یا داروساز خود بپرسید که چه کاری انجام دهید.

مواردی که در مصرف داروهای ضد انعقاد باید رعایت شود:

هنگام مصرف داروهای ضد انعقاد، باید چند نکته را رعایت کنید.

اگر قرار است جراحی یا آزمایشی مانند آندوسکوپی انجام دهید، مطمئن شوید که پزشک یا جراح شما از مصرف داروهای ضد انعقاد آگاه است، زیرا ممکن است مجبور شوید برای مدت کوتاهی مصرف آنها را قطع کنید.

قبل از مصرف هر گونه داروی دیگر، از جمله داروهای نسخه‌ای و بدون نسخه، با پزشک عمومی، یا داروساز خود صحبت کنید، زیرا برخی از داروها می‌توانند بر عملکرد داروی ضد انعقاد شما تأثیر بگذارند.

اگر وارفارین مصرف می‌کنید، باید از ایجاد تغییرات قابل توجه در آنچه که به طور معمول می‌خورید و می‌نوشید خودداری کنید، زیرا این می‌تواند بر داروی شما تأثیر بگذارد.

اکثر داروهای ضد انعقاد برای زنان باردار مناسب نیستند. اگر باردار شدید یا قصد دارید در حین مصرف داروهای ضد انعقاد، باردار شوید، با پزشک خود صحبت کنید.

عوارض جانبی داروهای ضد انعقاد

مانند همه داروها، خطر بروز عوارض جانبی هنگام مصرف داروهای ضد انعقاد وجود دارد.

عارضه جانبی اصلی این است که شما می‌توانید به راحتی خونریزی کنید، که می‌تواند باعث مشکلاتی مانند:

• عبور خون در ادرار
• دفع خون هنگام مدفوع یا داشتن مدفوع سیاه
• کبودی شدید
• خونریزی بینی طولانی مدت
• خونریزی لثه
• استفراغ خون یا سرفه خونی
• پریودهای سنگین در زنان

برای اکثر افراد، مزایای مصرف داروهای ضد انعقاد بیشتر از خطر خونریزی بیش از حد است.

اگر در معرض خطر ایجاد لخته‌های خونی هستید که به طور بالقوه می‌تواند رگ خونی را مسدود کند و جریان خون را در بدن شما مختل کند، از داروهای ضد انعقاد استفاده کنید.

این می‌تواند به چندین وضعیت جدی منجر شود، از جمله:

• سکته مغزی – جایی که لخته خون جریان خون را به مغز شما محدود می‌کند و باعث مرگ سلول‌های مغزی می‌شود و احتمالاً منجر به آسیب دائمی مغز یا مرگ می‌شود.
• حملات ایسکمیک گذرا (TIA) – که به آنها “سکته‌های کوچک” نیز میگویند، علائم مشابه سکته مغزی دارند، اما اثرات آن معمولاٌ کمتر از 24 ساعت طول می‌کشد.
• حملات قلبی – جایی که یک لخته خون، رگ خونی را که قلب شما را تامین می کند، مسدود می‌کند، اکسیژن را از دست می‌دهد و باعث درد قفسه سینه و گاهی اوقات مرگ می‌شود.
• ترومبوز ورید عمقی (DVT) – جایی که یک لخته خون، در یکی از وریدهای عمیق بدن، معمولاً پاها، تشکیل می‌شود و باعث درد و تورم می‌شود.
• آمبولی ریه – جایی که یک لخته خون، یکی از رگ‌های خونی اطراف ریه‌ها را مسدود می‌کند و خون‌رسانی به ریه‌ها را متوقف می‌کند.

چه کسانی باید داروهای ضد انعقاد مصرف کنند؟

پزشک شما ممکن است داروهای ضد انعقاد را برای کمک به پیشگیری از شرایط فوق توصیه کند، اگر احساس کنند شما در معرض خطر هستید.

این ممکن است به این دلیل باشد که:

• در گذشته لخته‌های خون ایجاد شده است.
• اخیراً تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اید که به این معنی است که شما نمی‌توانید در حین بهبودی زیاد حرکت کنید، مانند تعویض مفصل ران یا تعویض زانو
• جایگزینی دریچه آئورت داشت – زیرا لخته‌های خون می‌توانند روی سطح دریچه جدید قلب ایجاد شوند.
• فیبریلاسیون دهلیزی – نوعی ضربان قلب نامنظم (آریتمی) که می‌تواند باعث ایجاد لخته‌های خون در قلب شود. وضعیتی که در آن خون تمایل بیشتری به تشکیل لخته (ترومبوفیلی) مانند فاکتور V لیدن دارد.
• سندرم آنتی فسفولیپید – که در آن سیستم ایمنی به چربی‌ها و پروتئین‌های موجود در رگ‌های خونی حمله می‌کند و باعث لخته شدن خون می‌شود.

همچنین گاهی اوقات از داروهای ضد انعقاد برای درمان لخته‌های خون مانند DVT یا آمبولی ریه استفاده می‌شود که از بزرگ‌تر شدن لخته جلوگیری می‌کند، در حالی که بدن به آرامی آن را بازجذب می‌کند.

مدت زمانی که باید داروهای ضد انعقاد مصرف کنید به دلیل نیاز آنها بستگی دارد. ممکن است فقط برای مدت کوتاهی پس از تعویض مفصل ران یا زانو نیاز داشته باشید، اما در صورت داشتن یک بیماری طولانی مدت که خطر لخته شدن خون را افزایش می‌دهد، درمان ممکن است مادام العمر باشد.

پزشک یا پرستار باید به شما بگوید که چه مقدار از داروهای ضد انعقاد خود را مصرف کنید و چه زمانی آن را مصرف کنید.

در مورد دوز  داروی ضد انعقاد

برای اکثر افراد، قرص‌ها یا کپسول‌های ضد انعقاد باید به طور همزمان یک یا دو بار در روز مصرف شوند. مهم است که داروی خود را طبق برنامه مصرف کنید، زیرا اثر برخی از داروهای ضد انعقاد ممکن است در عرض یک روز از بین برود.

وارفارین، آپیکسابان (Eliquis) و دابیگاتران (پراداکسا) باید با آب مصرف شوند. ادوکسابان ((Lixiana را می‌توان با یا بدون غذا مصرف کرد. ریواروکسابان (Xarelto) معمولاً با غذا مصرف می‌شود.

بسته به دوز مصرفی، ممکن است نیاز به مصرف همزمان بیش از یک قرص یا کپسول داشته باشید.

قرص‌های وارفارین در رنگ‌های مختلف (سفید، قهوه‌ای، آبی و صورتی) برای نشان دادن دوز آن‌ها عرضه می‌شوند. ممکن است لازم باشد ترکیبی از قرص‌های رنگی مختلف مصرف کنید تا به دوز کلی خود برسید. سایر داروهای ضد انعقاد در دوزها و رنگ‌های مختلف وجود دارند.

پزشک یا پرستار شما توضیح خواهد داد که چه تعداد قرص باید مصرف کنید، چه زمانی آنها را مصرف کنید و رنگ‌های مختلف چه معنایی دارند.

دوز فراموش شده یا اضافی

وارفارین

اگر وارفارین مصرف می‌کنید و یکی از دوزهای خود را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید. اگر تا روز بعد به یاد نیاوردید، دوز فراموش شده را نادیده بگیرید و منتظر بمانید تا نوبت بعدی برنامه‌ریزی شده خود را طبق معمول مصرف کنید. برای جبران دوز از دست رفته دوز اضافی مصرف نکنید.

اگر به طور تصادفی دوز بالاتر از توصیه شده را مصرف کردید، برای مشاوره پزشک عمومی خود تماس بگیرید.

اپیکسابان یا دابیگاتران

اگر دو بار در روز اپیکسابان یا دابیگاتران مصرف می‌کنید و یکی از دوزهای خود را فراموش می‌کنید، باید به محض اینکه به یاد آوردید که هنوز بیش از 6 ساعت تا نوبت بعدی برنامه‌ریزی شده باقی مانده است، آن را مصرف کنید. اگر کمتر از 6 ساعت تا نوبت بعدی باقی مانده است، دوز فراموش شده را رها کنید و دوز برنامه ریزی شده بعدی را طبق معمول مصرف کنید.

ریواروکسابان

اگر یک بار در روز ریواروکسابان مصرف می‌کنید و یکی از دوزهای خود را فراموش می‌کنید، باید به محض اینکه به یاد آوردید که هنوز بیش از 12 ساعت تا نوبت بعدی برنامه‌ریزی شده باقی مانده است، آن را مصرف کنید. اگر کمتر از 12 ساعت تا نوبت بعدی باقی مانده است، دوزی را که فراموش کرده اید رها کنید و دوز برنامه ریزی شده بعدی را طبق معمول مصرف کنید.

ادوکسابان

اگر یک بار در روز ادوکسابان مصرف می‌کنید و دوز مصرفی خود را فراموش می‌کنید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید. اگر فقط روز بعد را به خاطر می آورید، نوبت فراموش شده را نادیده بگیرید و نوبت بعدی خود را در زمان معمول مصرف کنید. هرگز بیش از 1 دوز ادوکسابان را در یک روز مصرف نکنید.

اگر به طور تصادفی بیش از دوز تجویز شده اپیکسابان، دابیگاتران، ریواروکسابان یا ادوکسابان مصرف کردید، برای مشاوره با پزشک عمومی تماس بگیرید. مصرف بیش از حد آن شما را در معرض خطر خونریزی قرار می دهد.

نظارت بر دوز

وارفارین

اگر وارفارین مصرف می کنید، برای بررسی سرعت لخته شدن خون، شما به آزمایش خون منظم نیاز دارید. این با استفاده از نسبت عادی سازی بین المللی (INR) اندازه گیری می شود.

INR شما به طور منظم آزمایش می شود تا مطمئن شوید خون شما خیلی آهسته یا خیلی سریع لخته نمی‌شود. دوز وارفارین شما تا زمانی تنظیم می‌شود که INR شما در محدوده صحیح قرار گیرد.

INR شما ممکن است لازم باشد ابتدا یک روز در میان آزمایش شود تا زمانی که دوز مناسب را دریافت کنید. هنگامی که INR شما در محدوده صحیح تثبیت شد، این آزمایش‌ها کمتر مورد نیاز خواهند بود.

ضد انعقادهای جایگزین

اگر از آپیکسابان، دابیگاتران، ادوکسابان یا ریواروکسابان استفاده می کنید، نیازی به انجام آزمایش خون منظم برای نظارت بر INR ندارید.

با این حال، شما همچنان باید هر چند ماه یک بار برای بررسی صحیح مصرف دارو و بحث در مورد اینکه آیا عوارض جانبی را تجربه کرده اید یا خیر، به پزشک مراجعه کنید.

اگر برای شما داروهای ضد انعقاد تجویز شدند، همیشه دستورالعمل‌های پزشک را دنبال کنید.

برخی از مسائل اصلی که باید در حین مصرف دارو در نظر بگیرید در زیر توضیح داده شده است.

انجام عمل جراحی

اگر داروهای ضد انعقاد مصرف می‌کنید و نیاز به جراحی یا هر نوع روش تهاجمی دارید، مطمئن شوید که پزشک از داروی شما آگاه است.

این شامل روش‌هایی است که برای تشخیص سایر بیماری‌ها مانند آندوسکوپی یا سیستوسکوپی استفاده می‌شود.

از آنجایی که داروهای ضد انعقاد توانایی لخته شدن خون شما را کاهش می‌دهند، در صورت ایجاد هر نوع برشی در طی یک عمل، خطر خونریزی شدید وجود دارد.

بنابراین ممکن است به شما توصیه شود که مصرف دارو را قبل از جراحی قطع کنید.

اگر در حال انجام یک جراحی دندانپزشکی هستید، به دندانپزشک خود بگویید که داروهای ضد انعقاد مصرف می‌کنید.

ممکن است نیازی به قطع مصرف دارو نداشته باشید، اما ممکن است لازم باشد قبل از عمل، آزمایش خون بدهید تا از لخته شدن خون با سرعت مناسب مطمئن شوید.

فقط با توصیه پزشک عمومی مصرف دارو را متوقف کنید.

مصرف در دوران بارداری

وارفارین به طور معمول به زنان باردار تجویز نمی‌شود زیرا می‌تواند بر جنین تأثیر بگذارد.

این دارو می‌تواند باعث نقص مادرزادی یا خونریزی بیش از حد از جفت یا جنین شود.

گاهی اوقات ممکن است در سه ماهه دوم استفاده شود، اما هرگز نباید در سه ماهه اول مصرف شود و بهتر است در سه ماهه سوم نیز از مصرف آن اجتناب شود.

داروهای ضد انعقاد آپیکسابان (Eliquis)، دابیگاتران (پراداکسا)، ادوکسابان (Lixiana) و ریواروکسابان (Xarelto) نیز در بارداری توصیه نمی‌شوند.

اگر هر یک از این داروها را مصرف می کنید، برای جلوگیری از باردار شدن، باید هنگام رابطه جنسی از پیشگیری از بارداری استفاده کنید.

اگر از داروهای ضد انعقاد استفاده می‌کنید و متوجه شدید که باردار هستید یا قصد دارید برای باردار شدن شروع کنید، با پزشک عمومی خود در مورد قطع یا تغییر نسخه خود صحبت کنید.

در صورت لزوم می‌توان در دوران بارداری یک ماده ضد انعقاد به نام هپارین تزریق کرد.

مصرف در دوران شیردهی

شما معمولاً می‌توانید وارفارین را در دوران شیردهی مصرف کنید، اما باید ابتدا این موضوع را با پزشک عمومی یا مامای خود در میان بگذارید.

مصرف هپارین در دوران شیردهی نیز بی خطر است.

Apixaban، dabigatran، edoxaban و rivaroxaban در صورت شیردهی توصیه نمی‌شوند زیرا مشخص نیست که آیا آنها برای کودک بی خطر هستند یا خیر.

اگر از داروهای ضد انعقاد استفاده می کنید و در حال شیردهی هستید یا قصد شیردهی دارید، با پزشک عمومی، یا مامای خود صحبت کنید تا متوجه شوید که آیا نیاز به تغییر نسخه دارید.

اجتناب از آسیب

مصرف داروهای ضد انعقاد می‌تواند در صورت آسیب دیدگی شما را مستعد خونریزی کند.

سعی کنید از صدمات جزئی و بریدگی‎های زیر جلوگیری کنید:

مراقبت در هنگام استفاده از مسواک و اصلاح (استفاده از یک مسواک نرم و ماشین اصلاح را در نظر بگیرید)

استفاده از دافع حشرات برای جلوگیری از نیش یا نیش حشرات

استفاده از محافظ هنگام باغبانی، خیاطی یا ورزش

پزشک ممکن است به شما توصیه کند از ورزش‌های تماسی به دلیل خطر خونریزی زیاد اجتناب کنید.

سایر داروها و درمان‌ها

اگر داروهای ضد انعقاد مصرف می‌کنید، باید قبل از مصرف هر دارو یا مکمل دیگری با پزشک عمومی، کلینیک ضد انعقاد یا داروساز خود صحبت کنید.

این شامل داروهای تجویزی، داروهایی که بدون نسخه خریداری می‌شوند (مانند آسپرین)، و هر گونه داروهای گیاهی (مانند خار مریم) می‌شود.

برخی از درمان‌ها می توانند اثر ضد انعقادها را متوقف کنند یا اثر آنها را افزایش دهند که می‌تواند خطرناک باشد.

برخی از داروهایی که می‌توانند بر ضد انعقادها تأثیر بگذارند عبارتند از:

• آنتی بیوتیک‌ها
• داروهای ضد افسردگی
• استروئیدها (داروهایی که برای کاهش التهاب استفاده می‌شوند)
• داروهای ضد تشنج (داروهای مورد استفاده برای درمان صرع)
• داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن (در صورت نیاز به تسکین درد، به جای آن از پاراستامول استفاده کنید)

برای فهرست کامل داروهایی که باید از آنها اجتناب کنید، بروشور که همراه با داروی شما ارائه می‌شود، بررسی کنید.

غذا و نوشیدنی

اگر از داروهای ضد انعقاد استفاده می‌کنید، داشتن یک رژیم غذایی سالم و متعادل که شامل مقدار زیادی میوه و سبزیجات باشد، مهم است.

اما اگر وارفارین مصرف می کنید، باید از ایجاد تغییرات مکرر در میزان سبزیجات سبزی که می خورید خودداری کنید.

غذاهای حاوی مقدار زیادی ویتامین K، مانند سبزیجات سبز برگ، نخود و جگر، می‌توانند در عملکرد وارفارین اختلال ایجاد کنند.

شما هنوز هم می‌توانید این موارد را در رژیم غذایی خود در حین مصرف وارفارین بگنجانید، زیرا پزشک دوز شما را بر این اساس تنظیم می‌کند، اما مهم است که در مقداری که مصرف می‌کنید، ثابت باشید.

در زمان مصرف وارفارین، آب کرن بری، آب گریپ فروت یا آب انار ننوشید. آنها می توانند اثر رقیق کنندگی وارفارین را افزایش دهند.

همچنین باید قبل از مصرف مکمل‌های حاوی ویتامین K مشاوره بگیرید.

اثر وارفارین نیز تحت تأثیر الکل است. اگر وارفارین مصرف می کنید، بیش از 1 یا 2 نوشیدنی الکلی در روز ننوشید و هرگز زیاده روی نکنید.

این محدودیت‌های غذایی و نوشیدنی معمولاً وجود ندارد.

خون ریزی بیش از حد

علائم خونریزی بیش از حد می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

عبور خون در ادرار

دفع خون هنگام مدفوع یا داشتن مدفوع سیاه

کبودی شدید

خونریزی بینی طولانی مدت (بیش از 10 دقیقه طول می‌کشد)

استفراغ خون یا سرفه خونی

کمر درد شدید ناگهانی

مشکل در تنفس یا درد قفسه سینه

در زنان، خونریزی شدید یا افزایش یافته در طول قاعدگی، یا هر خونریزی دیگر از واژن

اگر متوجه خونریزی شدید یا مکرر شده‌اید، فوراٌ به پزشک مراجعه کنید.

همچنین در موارد زیر باید فوراً به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید:

• تصادف
• ضربه به سر
• قادر به متوقف کردن خونریزی نیستند.

اگر وارفارین مصرف می‌کنید، آزمایش‌های خونی منظمی خواهید داشت تا با اندازه‌گیری سرعت لخته شدن خون، بررسی کنید که آیا در معرض خطر خونریزی بیش از حد هستید یا خیر. اگر خون شما خیلی آهسته لخته شود، ممکن است دوز شما افزایش یابد.

سایر عوارض جانبی داروهای ضد انعقاد

عوارض جانبی داروهای ضد انعقاد بسته به دارویی که مصرف می کنید متفاوت است.

سایر عوارض جانبی احتمالی عبارتند از:

• اسهال یا یبوست
• تهوع و استفراغ
• سوء هاضمه
• سرگیجه
• سردرد
• بثورات
• خارش پوست
• ریزش مو
• یرقان (زرد شدن سفیدی چشم و پوست، اگرچه ممکن است در پوست سیاه یا قهوه ای کمتر مشهود باشد)

اگر عوارض جانبی مداوم دارید، با پزشک خود صحبت کنید. اگر دچار زردی شدید فوراً با آنها تماس بگیرید.

مطالب مشابه:

آنتی بیوتیک‌ها

آنتی اسیدها